Η μέρα της μαρμότας

"Από πού ν' αρχίσω; Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ".

Αυτό αναρωτιόταν ο Παντελίδης και ταιριάζει γάντι στην τωρινή κατάσταση του συλλόγου. 

Ο Παναθηναϊκός βαθμολογικά είναι για τα καλά στο κόλπο του πρωταθλήματος, παρά τον Αλόνσο, παρά τις διαιτητικές αλλοιώσεις, παρά τη διοικητική ανυπαρξία.

Βαθμολογικά λοιπόν, είναι σε τροχιά διεκδίκησης. Στην πραγματικότητα είναι υποψήφιος πρωταθλητής;

Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη και δυστυχώς αρνητική.

Τα του παρασκηνίου τα ανέλυσα στο προηγούμενο άρθρο. Πάμε να δούμε τώρα τι κάνει η αγαπημένη μας διοίκηση στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.

Η επιλογή Αλόνσο το καλοκαίρι αποδείχθηκε καταστροφική. Στη θέση του ήρθε ένας κανονικός προπονητής, με παραστάσεις πρωταθλητισμού σε ένα παρόμοιας μορφής πρωταθλήματος (όχι σε ποιότητα). 

Από τα πρώτα δείγματα έδειξε σοβαρότητα, ξεκάθαρο πλάνο και η ομάδα παίζει πλέον ΚΑΝΟΝΙΚΟ ποδόσφαιρο, έχοντας μόλις μία ήττα επί των ημερών του.

Όλα αυτά τα έχει καταφέρει με ένα ρόστερ λειψό και ελλείψεις που βγάζουν μάτι.

Ο Μλαντένοβιτς παίζει ασταμάτητα (αλήθεια τι τρέχει με τον Μαξ;), τρίτο στόπερ είναι ο Σένκεφελντ, ο οποίος θυμίζει παλαίμαχο, αναπληρωματικό εξάρι δεν υπάρχει, καθαρό αριστερό εξτρέμ επίσης, όπως και δεύτερο σέντερ φορ πίσω από τον Ιωαννίδη (ο Γερεμέγιεφ είναι μια χαρά για τρίτη λύση).

Η ένδεια του έμψυχου δυναμικού φάνηκε στο πρόσφατο ντέρμπι αιωνίων, στο οποίο ο Πορτογάλος τεχνικός έφερε από τον πάγκο τους Πάλμερ Μπράουν, Νίκα και Μαντσίνι. Έναν χαμηλού επιπέδου στόπερ, έναν επιπέδου Λεβαδειακού χαφ και έναν επιπέδου Άρη εξτρέμ.

Πώς να κάνει πρωταθλητισμό και να αγωνιστεί σε τρεις διοργανώσεις με τόσους λίγους παίκτες υψηλού ή έστω μετρίου επιπέδου; Έχετε δει τις λύσεις που φέρνουν οι τρεις αντίπαλοι από τον πάγκο; Η διαφορά είναι χαώδης.

Η διοίκηση, η οποία υποτίθεται στηρίζει τον προπονητή, τι κάνει; Ο κύριος Παπαδημητρίου δεν έχει πάρει ούτε έναν παίκτη με τον μήνα να πλησιάζει την 20η μέρα. Ποιος φταίει για αυτό; Είναι ανικανότητα ή πλάνο εκ των ανωτέρων του;

Συνοψίζοντας, και για να μην το κουράζω, η διοίκηση δεν θέλει το πρωτάθλημα. Δεν το ήθελε ούτε το 23, στο οποίο ο Παναθηναϊκός ήταν πρώτος στη βαθμολογία και τον Γενάρη πήρε Πούχατς, Κλεινχέιζλερ και Μαντσίνι για να κάνουν τη διαφορά.

Ζούμε λοιπόν ξεκάθαρα τη μέρα της μαρμότας, με τον Γενάρη του 23 να είναι ίδιος με τον φετινό.

Η ευκαιρία που χάθηκε τότε ήταν τεράστια και έχει βασικό υπεύθυνο τον "μεγαλομέτοχο". Βέβαια τα "non paper" έλεγαν για τον Γιοβάνοβιτς που καθυστερεί στις μεταγραφές, κάτι που δεν αποκλείεται να παίξει και στο σήμερα με τον Πορτογάλο.

Οι λόγοι; 

Για πολλούς ξεκάθαροι. Για εμάς το ίδιο.

Όσο παραμένει αυτή η Αντιπαναθηναϊκή κατάσταση στην ΠΑΕ προκοπή δεν θα δούμε. Το πολύ πολύ κανένα κύπελλο και να σηκώνουν οι παίκτες στα χέρια τον "ιδιοκτήτη". Ας μην θυμηθώ όμως πάλι τις εικόνες ντροπής που εξελίχθηκαν στον Βόλο.

Ο Παναθηναϊκός είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος και απαιτεί πρωταθλητισμό και τίτλους. Το ότι μια οικογένεια αλλοίωσε το DNA του δεν σημαίνει ότι οι απαιτήσεις μας πρέπει να είναι μικρότερες.

Λευτεριά στον Παναθηναϊκό 

Οι συνηθισμένες Κυριακές μας

Τι είδαμε χθες στις Σέρρες; 

Ένα ακόμα επεισόδιο αυτών που βλέπουμε από το 1996 κι έπειτα. 

Τι έχει αλλάξει άλλωστε από τότε;

Ο Παναθηναϊκός πάσχει από διοικητική ανυπαρξία (με εξαίρεση μια διετία) και οι άλλοι κάνουν πάρτι.

Όχι, δεν εξισώνω όλους τους άλλους.

 Ένας είναι ο αιώνιος αντίπαλος και ο διαχρονικά ευνοημένος. Κράτος είναι ο Ολυμπιακός άλλωστε όπως φωνάζουν με καμάρι. Αυτό δεν αλλάζει βέβαια και το κλεμμένο πρωτάθλημα του 2023 από τους "γαύροι αδέλφια μαζί θα το σηκώσουμε στη Νέα Φιλαδέλφεια", αλλά ένα πρωτάθλημα μπροστά στα τόσα που μας έχει στερήσει η ομάδα του επινείου των Αθηνών είναι τίποτα.

"Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν". 

Ο Παναθηναϊκός αναγκάζεται να παίξει σε αγωνιστικό χώρο ακατάλληλο ακόμα και για γουρούνια και κάνει το λάθος και προηγείται 0-2 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κάνει κάτι ο άρχοντας του αγώνα.

Ο Πανσερραϊκός μειώνει και δίνει το έναυσμα. Ένα πέναλτι - εφεύρεση και αποβολή για μια φάση που έπρεπε να σταματήσει με φάουλ υπέρ του Ντραγκόφσκι, στερεί από τον Παναθηναϊκό τη νίκη. 

"Η ελπίδα μας χαμένη και η μοίρα μας γραμμένη"

Ο Παναθηναϊκός απέκτησε κανονικό προπονητή και έκανε βήματα μπροστά με νικηφόρο σερί, που τον έφερε σε απόσταση βολής από την κορυφή και να φαίνεται πως η ομάδα "έρχεται". 

Το ματς στις Σέρρες ήταν το ιδανικό μπλοκ πριν από τα ντέρμπι. Το γκολ του Ουναΐ πριν μια βδομάδα τους ανάγκασε να βγάλουν μπροστά τους υιούς των παλιών εργαλείων. Αυτοί, αντάξιοι των προσδοκιών και όντας καμάρια των πατεράδων τους, τα κατάφεραν περίφημα.

Μια μέρα νωρίτερα είδαμε πέναλτι καθαρό να μη δίνεται στο "δικαίως ενταγμένο στα έργα των Ολυμπιακών αγώνων γήπεδο" σε φιλοξενούμενο. Επίδειξη δύναμης και σαφές μήνυμα πως στα 100 χρόνια του κρατικού οργανισμού το πρωτάθλημα είναι τελειωμένο.

Κλείνοντας, το θέμα δεν είναι τι κάνουν αυτοί. Τους ξέρουμε καλά, κλέβουν και τα παιδιά τους κατά δήλωση τους για να κερδίσουν.

Το θέμα είναι το τι (δεν) κάνει η διοίκηση μας. Μετά από τέτοια αλλοίωση αποτελέσματος επικρατεί απόλυτη σιωπή. 

Κύριε Αλαφούζο, κύριε Παπαδημητρίου, κύριε Τζαβέλλα; Τίποτα; 

Διαχρονικά ο εχθρός είναι εντός.

Το κλείνω εδώ και στο επόμενο θα μιλήσω λίγο για το αγωνιστικό γιατί το αξίζει ο Ρουί Βιτόρια και οι παίκτες.

Όχι, δεν θα πάρουν τίτλο, δεν θα τους αφήσουν και το ξέρουμε. 

Επαναλαμβάνω πως τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η δική μας ΠΑΕ.

Η στοχοποίηση Ντραγκόφσκι θυμίζει την αντίστοιχη του Ιβάν για το χαμένο πρωτάθλημα του 23.

Λευτεριά στον Παναθηναϊκό