Zelico is back home, can you imagine?

Μοιάζει σαν ψέμα, αλλά είναι αλήθεια. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε σπίτι του και είναι έτοιμος να καθοδηγήσει ξανά τον Παναθηναϊκό μας.

14 χρόνια απουσίας ήταν αρκετά, καθώς και ο ιδιος νιώθει το τριφύλλι την ομάδα της καρδιάς του μαζί με την Παρτίζαν.

Μαζί με τον Ζοτς, σπίτι τους επέστρεψαν και οι Δημήτρης Διαμαντίδης και Μάικ Μπατίστ.

Ζοτς, Μάικ, Φράγκι, Μήτσος σε μια πρωτάκουστη πανστρατιά.

Όλοι αυτοί, μαζί με τη διοίκηση και τους παίκτες καλούνται να ξαναφέρουν τον Παναθηναϊκό στις ράγες του 1999-2012. 

Δεν αναφέρομαι μοναχά στις πάμπολλες αγωνιστικές επιτυχίες, αλλά και στο οικογενειακό κλίμα και την απίστευτη συσπείρωση ομάδας και οπαδών.

Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε τα πάντα.

Ας απολαύσουμε το ταξίδι και είθε το αποτέλεσμα να είναι θετικό.

Όπως και να χει, όμως, είμαστε ήδη κερδισμένοι που αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στον οργανισμό του Τριφυλλιού.

Ράφα Μπενίτεθ τι ποδόσφαιρο θες να παίξεις;

Έχουν περάσει σχεδόν 3 μήνες από την ημέρα που ο Ισπανός προπονητής ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του συλλόγου και ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είδους ποδοσφαίρου υπηρετεί.

Το μοναδικό "πλάνο" που βλέπουμε είναι γιόμες από την άμυνα σε ένα παλαιομοδίτικο στυλ, το οποίο δεν εξυπηρετεί καθόλου το απαραίτητο για ομάδα πρωταθλητισμού, build up.

Θα αναρωτηθείτε βέβαια και με το δίκιο σας: είναι ο Παναθηναϊκός διεκδικητής τίτλου; Η απάντηση είναι προφανώς αρνητική.

Για να γίνει θέλει καλές μεταγραφές και κυρίως ξεκάθαρο ποδοσφαιρικό πλάνο. Οι μεταγραφές που έγιναν είχαν στόχο να ανανεωθεί το ρόστερ και να υπάρξει προοπτική για το αύριο του συλλόγου. 

Ο Παναθηναϊκός πλέον διαθέτει ταλέντο μεσοεπιθετικά (τουλάχιστον στα χαρτιά) και μένει να προστεθούν το καλοκαίρι 2 βασικά στόπερ, 2 βασικά 6-8αρια, ένας βασικό σέντερ φορ και 2 τερματοφύλακες.

Το εγκληματικό παράδοξο είναι ότι σε ολόκληρο τον Γενάρη πήραμε μόνο τον Κοντούρη στη θέση 6. Με τον Τσιριβέγια να είναι τραυματίας για καιρό, η θέση καλύπτεται ουσιαστικά μόνο από τον Σιώπη. Έχετε δει πολλές ομάδες να έχουν αμυντικό χαφ που χάνει τη θέση του πιέζοντας παντού και δε διαθέτει την παραμικρή τεχνική; 

Ποδοσφαιρικά εγκλήματα, τα οποία συνεχίζονται δυστυχώς.

Για να κλείσω με το θέμα του τίτλου, ο Παναθηναϊκός φαίνεται να επενδύει σημαντικά ποσά σε νεαρούς ταλαντούχους παίκτες. 

Είναι αναγκαίο να βρεθεί προπονητής με ξεκάθαρο τακτικό πλάνο, το οποίο να υποστηρίζει το επιθετικό ποδόσφαιρο. Οι Πράσινοι στο 80% των αγώνων στο ελληνικό πρωτάθλημα οφείλουν κυρίως να επιτίθενται και να έχουν την κατοχή της μπάλας.  

Έχετε δει από τον Παναθηναϊκό να το κάνει σωστά φέτος; Πέρυσι; 

Πολύ φοβάμαι ότι θα στηριχθεί ο Μπενίτεθ, τον οποίο δείχνει να έχει ξεπεράσει το ποδόσφαιρο, και μην ξεχνάμε, δεν έχει κάνει πρωταθλητισμό για καιρό στην καριέρα του.

Νέος προπονητής λοιπόν και άμεσα. Ξεκάθαρο πλάνο και περαιτέρω στήριξη με μεταγραφές το καλοκαίρι. 

Υ.Γ. Στον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου δεν περιμένω να γίνει αυτό, θα αφήσουν τον Μπενίτεθ μέχρι να μην πηγαίνει άλλο και να καεί και η επόμενη χρονιά.

Μακάρι να διαψευστώ πανηγυρικά και ο Ισπανός να είναι αυτός που θα μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας του πρωταθλήματος.

Πρώτος εγώ θα το χαρώ

Το πλάνο στόχευσης του Ρουί Βιτόρια

Αύριο ξεκινούν οι επίσημες υποχρεώσεις της ομάδας με την εκτός έδρας αναμέτρηση με τους Ρέιντζερς.

Πριν μιλήσουμε ειδικά για αυτά τα ματς και τη γνώμη μας για το πώς πρέπει να παραταχθεί ο Παναθηναϊκός, πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στο πώς στέκεται σε επιθετική και αμυντική φάση το τριφύλλι στα φιλικά, μην έχοντας δυστυχώς, πείσει με τη μέχρι τώρα εικόνα του.

Φάση επίθεσης

Ο προσανατολισμός είναι η δημιουργία τριάδων στα πλάγια. Από δεξιά είναι η πλευρά της δημιουργίας με Βαγιαννίδη, Τετέ(Πελίστρι) και Μπακασέτα.

Αριστερά έχουμε Κυριακόπουλο, Μαξίμοβιτς(Τσέριν) και Τζούρισιτς με στόχο να βρεθούν εκτελέσεις κυρίως για τον Σέρβο.

Ο Τσιριβέγια κατεβαίνει χαμηλά για να πάρει την μπάλα από τα στόπερ και λειτουργεί ως ο εγκέφαλος με στόχο να δημιουργεί καταστάσεις άμεσης αλλαγής πλευράς της μπάλας.

Το build up δεν είναι μονόδρομος για τον Παναθηναϊκό του Βιτόρια. Αρκετές φορές βλέπουμε ελεύθερα ή φάουλ έξω από την περιοχή να εκτελούνται με βαθιές μπαλιές. Πρωτεύων στόχος όμως παραμένει η ανάπτυξη με την μπάλα κάτω από τα μετόπισθεν.

Ο σέντερ φορ κατεβαίνει συχνά προς το κέντρο για να συμμετάσχει στην ανάπτυξη και να τραβήξει κάποιο στόπερ μαζί του.

Εν ολίγοις, η επιθετική λειτουργία της ομάδας βασίζεται κατά πολύ μεγάλο ποσοστό στα άκρα και της δημιουργίας υπεραριθμιών εκεί.

Δυστυχώς όμως, γίνεται εύκολα αναγνώσιμη από τον αντίπαλο και λείπει το απρόβλεπτο στοιχείο της δημιουργίας ιδιαίτερα από τον άξονα.

Φάση Άμυνας

Η ομάδα πιέζει ψηλά μόνο μετά από ελεύθερα της αντίπαλης ομάδας καθώς και κάποιες στιγμές μέσα στον αγώνα όταν υπάρχει αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης λάθους του αντιπάλου.

Στο μεγαλύτερο μέρος η πίεση ξεκινά στη μεσαία γραμμή του αντιπάλου (medium block) με το ένα κεντρικό χαφ να πιέζει πιο ψηλά (μαζί με τον επιθετικό στο ίδιο ύψος).

Οι ακραίοι συγκλίνουν και κλείνουν τους εσωτερικούς διαδρόμους της ομάδας.

Συνοψίζοντας, αυτή είναι μια πρώτη εικόνα της ταυτότητας που θέλει να βάλει ο Πορτογάλος τεχνικός στην ομάδα μας.

Γύρω γύρω επενδυτές και στην ΠΑΕ κάνεις;

Βρέθηκε λέει νέος επενδυτής στον ΠΑΟΚ, ο οποίος είναι διατεθειμένος να φτιάξει τη Νέα Τούμπα με δικά του έξοδα. 

Πέρα από το θετικό της υπόθεσης για τους Θεσσαλονικείς, η απορία γίνεται όλο και πιο έντονη.

Για τον μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας δεν έχει ενδιαφερθεί κανένας εδώ και 15 χρόνια;

Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν είναι μια καλή επένδυση για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί και να βάλει χρήματα; 

Πώς γίνεται όλοι να βρίσκουν επενδυτές και η πράσινη ΠΑΕ να μην έχει βρει κανέναν παράγοντα;

Τι λείπει από τον Παναθηναϊκό; Δεν έχει οπαδική βάση; Δεν έχει τους πιο πιστούς οπαδούς που ακολουθούν όλα τα τμήματα; Δεν είναι μαγαζί γωνία για να το πούμε λαϊκά;

Το πιο απλό είναι να ρίξει κανένας μια ματιά στο μπασκετικό τμήμα του συλλόγου. Τα διαρκείας εξαφανίζονται πριν καν τελειώσει η προηγούμενη σεζόν. Τα sold out είναι ο κανόνας, ενώ ακόμα και σε παιχνίδια πρωταθλήματος μαζεύει πάνω από 10.000 θεατές.

Δεν θέλετε σύγκριση με το μπάσκετ; 

Πάμε στα ποδοσφαιρικά. Το 2010 οι οπαδοί ποιας ομάδας έσπασαν το ρεκόρ σε διαρκείας; 

Οι φίλοι του Παναθηναϊκού όταν υπάρχει όραμα και αγάπη για την ομάδα, πρώτοι τρέχουν να αγκαλιάσουν την προσπάθεια.

Όποτε το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. 

Πώς γίνεται να μη βρίσκεται υποψήφιος επενδυτής; 

Ο λόγος για εμένα είναι ξεκάθαρος.

Μακάρι να ζήσουμε κάποια στιγμή και στο ποδόσφαιρο αυτό που ζούμε στο μπάσκετ. Και δεν μιλάω μόνο για τους τίτλους.

☘️☘️☘️

Η μέρα της μαρμότας

"Από πού ν' αρχίσω; Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ".

Αυτό αναρωτιόταν ο Παντελίδης και ταιριάζει γάντι στην τωρινή κατάσταση του συλλόγου. 

Ο Παναθηναϊκός βαθμολογικά είναι για τα καλά στο κόλπο του πρωταθλήματος, παρά τον Αλόνσο, παρά τις διαιτητικές αλλοιώσεις, παρά τη διοικητική ανυπαρξία.

Βαθμολογικά λοιπόν, είναι σε τροχιά διεκδίκησης. Στην πραγματικότητα είναι υποψήφιος πρωταθλητής;

Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη και δυστυχώς αρνητική.

Τα του παρασκηνίου τα ανέλυσα στο προηγούμενο άρθρο. Πάμε να δούμε τώρα τι κάνει η αγαπημένη μας διοίκηση στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.

Η επιλογή Αλόνσο το καλοκαίρι αποδείχθηκε καταστροφική. Στη θέση του ήρθε ένας κανονικός προπονητής, με παραστάσεις πρωταθλητισμού σε ένα παρόμοιας μορφής πρωταθλήματος (όχι σε ποιότητα). 

Από τα πρώτα δείγματα έδειξε σοβαρότητα, ξεκάθαρο πλάνο και η ομάδα παίζει πλέον ΚΑΝΟΝΙΚΟ ποδόσφαιρο, έχοντας μόλις μία ήττα επί των ημερών του.

Όλα αυτά τα έχει καταφέρει με ένα ρόστερ λειψό και ελλείψεις που βγάζουν μάτι.

Ο Μλαντένοβιτς παίζει ασταμάτητα (αλήθεια τι τρέχει με τον Μαξ;), τρίτο στόπερ είναι ο Σένκεφελντ, ο οποίος θυμίζει παλαίμαχο, αναπληρωματικό εξάρι δεν υπάρχει, καθαρό αριστερό εξτρέμ επίσης, όπως και δεύτερο σέντερ φορ πίσω από τον Ιωαννίδη (ο Γερεμέγιεφ είναι μια χαρά για τρίτη λύση).

Η ένδεια του έμψυχου δυναμικού φάνηκε στο πρόσφατο ντέρμπι αιωνίων, στο οποίο ο Πορτογάλος τεχνικός έφερε από τον πάγκο τους Πάλμερ Μπράουν, Νίκα και Μαντσίνι. Έναν χαμηλού επιπέδου στόπερ, έναν επιπέδου Λεβαδειακού χαφ και έναν επιπέδου Άρη εξτρέμ.

Πώς να κάνει πρωταθλητισμό και να αγωνιστεί σε τρεις διοργανώσεις με τόσους λίγους παίκτες υψηλού ή έστω μετρίου επιπέδου; Έχετε δει τις λύσεις που φέρνουν οι τρεις αντίπαλοι από τον πάγκο; Η διαφορά είναι χαώδης.

Η διοίκηση, η οποία υποτίθεται στηρίζει τον προπονητή, τι κάνει; Ο κύριος Παπαδημητρίου δεν έχει πάρει ούτε έναν παίκτη με τον μήνα να πλησιάζει την 20η μέρα. Ποιος φταίει για αυτό; Είναι ανικανότητα ή πλάνο εκ των ανωτέρων του;

Συνοψίζοντας, και για να μην το κουράζω, η διοίκηση δεν θέλει το πρωτάθλημα. Δεν το ήθελε ούτε το 23, στο οποίο ο Παναθηναϊκός ήταν πρώτος στη βαθμολογία και τον Γενάρη πήρε Πούχατς, Κλεινχέιζλερ και Μαντσίνι για να κάνουν τη διαφορά.

Ζούμε λοιπόν ξεκάθαρα τη μέρα της μαρμότας, με τον Γενάρη του 23 να είναι ίδιος με τον φετινό.

Η ευκαιρία που χάθηκε τότε ήταν τεράστια και έχει βασικό υπεύθυνο τον "μεγαλομέτοχο". Βέβαια τα "non paper" έλεγαν για τον Γιοβάνοβιτς που καθυστερεί στις μεταγραφές, κάτι που δεν αποκλείεται να παίξει και στο σήμερα με τον Πορτογάλο.

Οι λόγοι; 

Για πολλούς ξεκάθαροι. Για εμάς το ίδιο.

Όσο παραμένει αυτή η Αντιπαναθηναϊκή κατάσταση στην ΠΑΕ προκοπή δεν θα δούμε. Το πολύ πολύ κανένα κύπελλο και να σηκώνουν οι παίκτες στα χέρια τον "ιδιοκτήτη". Ας μην θυμηθώ όμως πάλι τις εικόνες ντροπής που εξελίχθηκαν στον Βόλο.

Ο Παναθηναϊκός είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος και απαιτεί πρωταθλητισμό και τίτλους. Το ότι μια οικογένεια αλλοίωσε το DNA του δεν σημαίνει ότι οι απαιτήσεις μας πρέπει να είναι μικρότερες.

Λευτεριά στον Παναθηναϊκό 

Οι συνηθισμένες Κυριακές μας

Τι είδαμε χθες στις Σέρρες; 

Ένα ακόμα επεισόδιο αυτών που βλέπουμε από το 1996 κι έπειτα. 

Τι έχει αλλάξει άλλωστε από τότε;

Ο Παναθηναϊκός πάσχει από διοικητική ανυπαρξία (με εξαίρεση μια διετία) και οι άλλοι κάνουν πάρτι.

Όχι, δεν εξισώνω όλους τους άλλους.

 Ένας είναι ο αιώνιος αντίπαλος και ο διαχρονικά ευνοημένος. Κράτος είναι ο Ολυμπιακός άλλωστε όπως φωνάζουν με καμάρι. Αυτό δεν αλλάζει βέβαια και το κλεμμένο πρωτάθλημα του 2023 από τους "γαύροι αδέλφια μαζί θα το σηκώσουμε στη Νέα Φιλαδέλφεια", αλλά ένα πρωτάθλημα μπροστά στα τόσα που μας έχει στερήσει η ομάδα του επινείου των Αθηνών είναι τίποτα.

"Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν". 

Ο Παναθηναϊκός αναγκάζεται να παίξει σε αγωνιστικό χώρο ακατάλληλο ακόμα και για γουρούνια και κάνει το λάθος και προηγείται 0-2 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κάνει κάτι ο άρχοντας του αγώνα.

Ο Πανσερραϊκός μειώνει και δίνει το έναυσμα. Ένα πέναλτι - εφεύρεση και αποβολή για μια φάση που έπρεπε να σταματήσει με φάουλ υπέρ του Ντραγκόφσκι, στερεί από τον Παναθηναϊκό τη νίκη. 

"Η ελπίδα μας χαμένη και η μοίρα μας γραμμένη"

Ο Παναθηναϊκός απέκτησε κανονικό προπονητή και έκανε βήματα μπροστά με νικηφόρο σερί, που τον έφερε σε απόσταση βολής από την κορυφή και να φαίνεται πως η ομάδα "έρχεται". 

Το ματς στις Σέρρες ήταν το ιδανικό μπλοκ πριν από τα ντέρμπι. Το γκολ του Ουναΐ πριν μια βδομάδα τους ανάγκασε να βγάλουν μπροστά τους υιούς των παλιών εργαλείων. Αυτοί, αντάξιοι των προσδοκιών και όντας καμάρια των πατεράδων τους, τα κατάφεραν περίφημα.

Μια μέρα νωρίτερα είδαμε πέναλτι καθαρό να μη δίνεται στο "δικαίως ενταγμένο στα έργα των Ολυμπιακών αγώνων γήπεδο" σε φιλοξενούμενο. Επίδειξη δύναμης και σαφές μήνυμα πως στα 100 χρόνια του κρατικού οργανισμού το πρωτάθλημα είναι τελειωμένο.

Κλείνοντας, το θέμα δεν είναι τι κάνουν αυτοί. Τους ξέρουμε καλά, κλέβουν και τα παιδιά τους κατά δήλωση τους για να κερδίσουν.

Το θέμα είναι το τι (δεν) κάνει η διοίκηση μας. Μετά από τέτοια αλλοίωση αποτελέσματος επικρατεί απόλυτη σιωπή. 

Κύριε Αλαφούζο, κύριε Παπαδημητρίου, κύριε Τζαβέλλα; Τίποτα; 

Διαχρονικά ο εχθρός είναι εντός.

Το κλείνω εδώ και στο επόμενο θα μιλήσω λίγο για το αγωνιστικό γιατί το αξίζει ο Ρουί Βιτόρια και οι παίκτες.

Όχι, δεν θα πάρουν τίτλο, δεν θα τους αφήσουν και το ξέρουμε. 

Επαναλαμβάνω πως τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η δική μας ΠΑΕ.

Η στοχοποίηση Ντραγκόφσκι θυμίζει την αντίστοιχη του Ιβάν για το χαμένο πρωτάθλημα του 23.

Λευτεριά στον Παναθηναϊκό